Psy rasy bojowy pies z Majorki

moj lubi ciagac ciezary jest spokojny lubi bardzo koty psy prawie wszystkie tylko amstafa mojego sasiada mieli male starcie ale naszczescie nic sie nie stalo strasznego tylko byl maly problem zeby je rozdzielic sa to bardzo silne psy codz moj przegral starcie z amstafem moj ma 3lata pozdrawiam

Majorki mają dwie osobowości - tą w domu i tą w kontaktach z innym psami. Mój pies mógł spać godzinami, zawsze tulił się do mnie lub do dzieci, ale był za wcześnie odstawiony od matki (6 tygodni), właściciele innych psów bali się go i nawet na szkoleniu był izolowany, więc z psami się za dobrze nie zsocjalizował. Wydaje się, że dobre relacje miała tylko z tymi, które uznał za swoje stado. Oczywiście bardzo przyjazny dla gości i obcych na spacerach - pozwalaliśmy głaskać go każdemu, gdy był szczeniaczkiem.
Ale gdy miał około roku został zaatakowany w krótkim odstępie czasu przez 2 psy, przy czym jednego z nich dosłownie wyrwałem mu z pyska. Właściwie zagryzł tamtego psa, poczuł swoją silę, i to okazało jego przekleństwem...
Od tamtej pory każdy pies (z wyjątkiem jednego), który mu się od razu nie podporządkowywał , albo co gorsza szczeknął zaznaczając np. swoje granice, był zapamiętany. Przy następnym spotkaniu mój Ca de Bou robił wszystko, żeby tamtego zagryźć. Niestety, nie ustawić, podporządkować, ale zagryźć. A co najgorsza polował i szukał okazji, żeby się wyrwać, czy wymknąć z mieszkania.
Mogłem mu wyciągnąć smakołyk z pyska i dać kotu - nie protestował. Gdy miał w pysku coś nieożywionego i mówiłem 'zostaw to', to wręcz 'wypluwał'. Ale tak jak pisze Tempel Grandin: zwierzęta pierwotnie polujące, a przy tym silne, można bardzo łatwo nauczyć łagodności, ale gdy raz zorientują się, że mają moc zabijania, nie sposób ich tego oduczyć. Przypominają odbezpieczoną broń - chwila nieuwagi i zdarza się tragedia.
Tęsknię za nim bardzo... Byłem z nim zrośnięty. To był mój największy przyjaciel wśród braci mniejszych. Jak mówiłem 'połóż się i śpij' - to kładł się, mruczał trochę z niezadowolenia, ale zasypiał. Ale teraz śpi już na zawsze z powodu swojej agresji...
Błędy socjalizacji to jedno, błędy w tresurze to drugie, przypadki z agresją innych psów to kolejne, ale agresja w genach to fakt.
Jeżeli nie masz pewności, że odbezpieczona broń w Twojej ręce nie wypali, nie decyduj się na Ca de Bou. To wspaniała rasa, ale niebezpieczna, z tego względu nie polecam jej do bloku, bo jest za wiele okazji by stało się nieszczęście. Nikomu też nie życzę, by musiał podjąć taką decyzję jak ja.

Miałam sunię ca de bou INES z Twierdzy Samuraja o Pana Gondka z Nowego Sącza,była wspaniała. Smieję się nawet momentami,ze to ona wychowyała mi syna przez 18 lat. Miała w sobie dużo mądrości,milosci i cierpliwości.Wiecej ode mnie.Bardzo ja kochalismy...Minęły 2 lata odkąd odeszła. Planujemy z synem zakup stworzenia tej rasy.Czystej rasy.

od pół roku jestem właścicielem 10 miesięcznego ca de bou "FALCO" z hodowli Pampero. Piesek jest znakomity!! Polecam każdemu zrównoważonemu miłośnikowi czworonogów. Łatwo i chętnie się uczy, chociaż rady fachowców były bezcenne (uparciuch).
Pod opieką właścicieli nie przejawia agresji nawet jeśli warczy na niego inny pies jednak potrafi pokazać, że to on pilnuje domostwa kiedy zostaje sam. Nigdy nie uczyłem go agresji. Sam wygląd powoduje respekt, bynajmniej wśród sąsiadów.
Pozdrawiam miłośników majorki